Begeleiding bij contactverlies met je minderjarige kind

Helen van wat je hebt meegemaakt

 

Misschien voel je je afgewezen door je kind, buitengesloten door de andere ouder of niet gehoord door hulpverlening, justitie of andere betrokken instanties.

Mogelijk heb je belangrijke momenten gemist, werden er beschuldigingen over jou geuit of heb je jarenlang geprobeerd om iets recht te zetten zonder dat je daarin slaagde.

​

Dat kan diepe sporen nalaten. Je kan voortdurend alert zijn, gesprekken in gedachten blijven herhalen, sterk reageren op nieuwe berichten of het gevoel krijgen dat je niet alleen je kind, maar ook je ouderrol, je waardigheid en je vertrouwen in anderen bent kwijtgeraakt.

​

In de begeleiding is er ruimte voor wat jou is overkomen en voor de impact die dit vandaag nog heeft. We kunnen werken aan het verwerken van pijnlijke ervaringen, het reguleren van stress en boosheid en het herstellen van je gevoel van veiligheid en eigenwaarde.

​

Je verhaal ernstig nemen betekent niet dat we op basis van één perspectief definitieve uitspraken doen over alle betrokkenen. Het betekent wel dat jouw pijn en jouw ervaringen niet worden weggewuifd, maar een plaats krijgen binnen een ruimer therapeutisch proces.

​

Leren omgaan met de situatie zoals ze vandaag is

​

Wanneer het contact met je kind onzeker, beperkt of verbroken is, leef je vaak tussen hoop en verlies. Je kind leeft en maakt deel uit van je leven, maar is tegelijk niet of nauwelijks bereikbaar.

Dat wordt ambigu verlies genoemd: een verlies zonder duidelijk einde, zonder volledige afsluiting en vaak zonder maatschappelijke erkenning.

​

Die onzekerheid kan bijzonder uitputtend zijn. Elk bericht, elke verjaardag, vakantie of belangrijke mijlpaal kan nieuwe hoop oproepen, maar ook opnieuw pijn doen. Misschien blijf je voortdurend zoeken naar verklaringen, oplossingen of signalen dat de situatie zal veranderen.

​

Begeleiding kan helpen om beter om te gaan met wat je momenteel niet kan oplossen of controleren. We onderzoeken hoe je ruimte kan geven aan verdriet, boosheid, schuld, machteloosheid en gemis zonder er volledig door overspoeld te worden.

​

Aanvaarden dat de situatie vandaag is zoals ze is, betekent niet dat je ermee akkoord gaat, je kind opgeeft of alle hoop moet loslaten. Het betekent dat je leert leven in de werkelijkheid van vandaag, terwijl je open blijft staan voor wat later mogelijk nog kan veranderen.

​

De brug naar je kind bouwen en onderhouden

​

Ook wanneer rechtstreeks contact moeilijk of tijdelijk onmogelijk is, kan je blijven nadenken over de manier waarop je als ouder beschikbaar en betrouwbaar aanwezig wilt zijn.

​

Samen onderzoeken we wat in jouw situatie mogelijk, zorgvuldig en verantwoord is. Dat kan gaan over het formuleren van een bericht, het beantwoorden van verwijten, het omgaan met afwijzing of het zoeken naar een passende manier om op belangrijke momenten iets van je te laten horen.

​

Daarbij zoeken we naar een evenwicht tussen twee risico’s: zoveel druk uitoefenen dat je kind zich verder terugtrekt, of zo volledig verdwijnen dat je kind kan ervaren dat je de relatie hebt opgegeven.

​

Soms betekent een brug bouwen dat je actief een herstelpoging doet.

Soms betekent het dat je erkenning geeft aan wat je kind heeft ervaren, ook wanneer je niet iedere interpretatie deelt.

Op andere momenten bestaat de brug uit rustig, voorspelbaar en zonder voorwaarden beschikbaar blijven.

​

Contactherstel kan nooit worden gegarandeerd of door één ouder worden afgedwongen.

Je kan wel werken aan de manier waarop jij je kant van de brug bouwt en onderhoudt, zodat er zo weinig mogelijk bijkomende schade ontstaat en een toekomstige opening niet onnodig wordt bemoeilijkt.

​

Opnieuw ruimte maken voor je eigen leven

​

Wanneer je kind afstand neemt, kan het contactverlies geleidelijk je volledige leven gaan beheersen. Je gedachten draaien voortdurend rond wat er is gebeurd, wat anderen doen en wat je nog zou kunnen proberen.

Werk, slaap, gezondheid, relaties en dagelijkse activiteiten kunnen steeds meer op de achtergrond raken.

​

Ook momenten waarop je plezier ervaart, kunnen schuldgevoel oproepen. Alsof verder leven betekent dat je je kind vergeet of het verlies minder ernstig neemt.

​

In de begeleiding besteden we daarom ook aandacht aan de andere delen van je leven. Wie ben je behalve de ouder die zijn of haar kind mist?

Welke relaties, waarden, talenten, verlangens en bronnen van betekenis verdienen opnieuw ruimte?

​

Je eigen leven terug innemen betekent niet dat je je kind loslaat. Het betekent dat het contactverlies niet ook je gezondheid, je andere relaties, je toekomst en je volledige identiteit hoeft weg te nemen.

​

Door opnieuw te investeren in wat je draagt en betekenis geeft, vergroot je niet alleen je eigen veerkracht.

Je creëert ook een stabielere basis van waaruit je beschikbaar kan blijven als ouder, wat de toekomst van de relatie ook brengt.

Opnieuw ruimte maken voor je eigen leven is een belangrijk onderdeel van omgaan met ambigue rouw: niet omdat het verlies voorbij is, maar omdat ook een verlies zonder afsluiting niet je volledige leven hoeft stil te zetten.

​

Leren omgaan met ambigu verlies en ambigue rouw

​

Wanneer het contact met je kind onzeker, beperkt of verbroken is, leef je vaak tussen aanwezigheid en afwezigheid, hoop en verlies.

Je kind leeft en blijft psychologisch deel uitmaken van je leven, maar is tegelijk niet of nauwelijks bereikbaar. Dat noemen we ambigu verlies: een verlies zonder duidelijk einde, zonder volledige afsluiting en vaak zonder maatschappelijke erkenning.

​

Uit dat ambigue verlies kan ambigue rouw ontstaan. Je rouwt om het dagelijkse contact, je ouderrol, gedeelde momenten en een toekomst die je anders had voorgesteld.

Tegelijk is er geen definitief afscheid. De relatie bestaat nog en kan misschien veranderen, waardoor hoop en verdriet voortdurend naast elkaar blijven staan.

Dat maakt deze rouw vaak bijzonder verwarrend en uitputtend. Je kan heen en weer bewegen tussen hoop, wanhoop, boosheid, schuldgevoel, protest en berusting. Een bericht, verjaardag, vakantie of belangrijke mijlpaal kan plots opnieuw intense verwachtingen of pijn oproepen. Omdat je kind nog leeft, krijgen ouders bovendien niet altijd dezelfde erkenning en steun als bij andere vormen van verlies.

​

In de begeleiding geven we ruimte aan deze ambigue rouw.

We onderzoeken hoe je het gemis kan dragen zonder dat je voortdurend moet kiezen tussen vasthouden en loslaten.

Je hoeft de relatie niet op te geven om te mogen rouwen, en je hoeft je verdriet niet uit te stellen omdat herstel misschien ooit nog mogelijk is.

​

We werken aan manieren om met onzekerheid, triggers en terugkerende golven van verdriet om te gaan.

Daarbij zoeken we naar een vorm van hoop die je ondersteunt, zonder dat je hele leven afhankelijk blijft van het eerstvolgende teken van contact.

​

Aanvaarden dat de situatie vandaag is zoals ze is, betekent niet dat je ermee instemt, je kind opgeeft of de deur naar verandering sluit. Het betekent dat je leert leven met een werkelijkheid die voorlopig geen sluitend antwoord of duidelijke afloop biedt, terwijl je ruimte houdt voor wat later mogelijk nog kan veranderen.