Begeleiding bij contactverlies met je meerderjarig kind

Helen van wat je hebt meegemaakt

​

Wanneer een volwassen kind afstand neemt of het contact verbreekt, kan dat diep ingrijpen. Misschien kwam de breuk onverwacht, begrijp je de redenen niet of ervaar je de verwijten als onterecht of buiten verhouding.

Mogelijk heb je geprobeerd om uitleg te krijgen, je te verdedigen of het contact te herstellen, maar leidde dat juist tot meer afstand.

​

Ook de manier waarop het contactverlies verloopt, kan kwetsuren veroorzaken. Berichten blijven onbeantwoord, je wordt niet meer betrokken bij belangrijke gebeurtenissen of je hoort via anderen hoe het met je kind gaat.

Soms verlies je tegelijk het contact met een schoonzoon, schoondochter of kleinkinderen. Je kan je afgewezen voelen als ouder en als mens.

​

In de begeleiding is er ruimte voor jouw pijn, boosheid, verwarring, schaamte en machteloosheid. We kunnen werken aan het verwerken van wat er is gebeurd en aan het herstellen van je gevoel van eigenwaarde en emotionele veiligheid.

​

Je ervaringen ernstig nemen betekent niet dat we op basis van één perspectief definitieve uitspraken doen over je volwassen kind of andere betrokkenen. Wel onderzoeken we zorgvuldig welke impact de gebeurtenissen op jou hebben en wat jij nodig hebt om niet vast te blijven zitten in de verwonding.

​

Leren omgaan met ambigu verlies en ambigue rouw

​

Een volwassen kind dat niet meer bereikbaar is, is tegelijk aanwezig en afwezig. Je kind leeft, maar de relatie zoals jij die kende of hoopte te behouden, is er niet meer. Er is geen duidelijk afscheid, geen vaststaand einde en vaak ook geen zekerheid over de toekomst. Dat noemen we ambigu verlies.

Daaruit kan ambigue rouw ontstaan. Je rouwt om het contact, je ouderrol, gedeelde gewoontes, familiebijeenkomsten en een toekomstbeeld dat niet uitkwam. Tegelijk kan de mogelijkheid van herstel blijven bestaan. Hoop en verdriet lopen daardoor voortdurend door elkaar.

Deze rouw wordt niet altijd door de omgeving erkend. Mensen kunnen zeggen dat je kind volwassen is, dat je moet loslaten of dat het vanzelf wel overgaat. Maar ook de breuk met een volwassen kind kan een ingrijpend en blijvend verlies zijn.

​

In de begeleiding zoeken we naar manieren om met die onzekerheid te leven zonder dat je voortdurend hoeft te kiezen tussen vasthouden en loslaten. Je mag rouwen om wat er niet is én ruimte houden voor wat mogelijk ooit nog kan veranderen.

​

De brug naar je volwassen kind zorgvuldig bouwen en onderhouden

​

Een volwassen kind heeft het recht om zelf grenzen te bepalen, ook wanneer je die grenzen moeilijk, pijnlijk of onrechtvaardig vindt.

Tegelijk mag jij nadenken over de ouder die je in deze situatie wilt zijn en over de manier waarop je de relationele deur zorgvuldig kan openhouden.

​

We kunnen samen bekijken welke vorm van contact passend is.

Dat kan gaan over een bericht, een brief, een reactie op verwijten, een herstelpoging of een rustige boodschap op een betekenisvol moment.

Soms is tijdelijk niets sturen zorgvuldiger dan blijven aandringen.

Op andere momenten kan een beperkte, voorspelbare vorm van aanwezigheid voorkomen dat stilte als onverschilligheid wordt ervaren.

​

We onderzoeken hoe je erkenning kan geven zonder jezelf volledig te verloochenen, hoe je verantwoordelijkheid kan nemen voor wat van jou is zonder automatisch alle schuld op je te nemen, en hoe je kan luisteren naar de beleving van je kind zonder iedere interpretatie te moeten delen.

​

Je kan contactherstel niet afdwingen. Je kan wel verantwoordelijkheid nemen voor jouw kant van de brug en vermijden dat pijn, paniek of boosheid tot bijkomende verwijdering leidt.

​

Opnieuw ruimte maken voor je eigen leven

​

Het contactverlies met een volwassen kind kan je gedachten en dagelijks leven gaan beheersen. Misschien controleer je voortdurend berichten, herlees je gesprekken of probeer je te begrijpen wat je anders had moeten doen. Verjaardagen, feestdagen, familiefeesten en mijlpalen kunnen telkens opnieuw pijn oproepen.

​

Ook plezier, rust of aandacht voor andere relaties kan schuldgevoel geven. Alsof verder leven betekent dat je je kind opgeeft of de ernst van het verlies ontkent.

​

In de begeleiding kijken we daarom ook naar wie je bent buiten deze verbroken relatie. Welke andere relaties, waarden, rollen, activiteiten en bronnen van betekenis verdienen opnieuw ruimte? Hoe kan je zorg dragen voor je gezondheid, je partner, andere kinderen, vriendschappen en toekomst zonder het gemis te ontkennen?

​

Je eigen leven terug innemen is geen vorm van afstand nemen van je kind.

Het is een manier om te voorkomen dat het contactverlies ook de rest van je leven opslokt. Vanuit meer stabiliteit en eigenwaarde kan je bovendien zorgvuldiger beschikbaar blijven wanneer er later opnieuw een opening ontstaat.